Licht, roest en mergel: hoe we het werk van Nick Verhaeghe inlijsten
Sommige kunstenaars komen bij ons binnen met een foto en een maat. Nick Verhaeghe komt binnen met een idee over licht. Zijn beelden ontstaan niet in een camera maar in een proces van roest, metaalzouten en uitgeputte fotochemie, en dat vraagt om een inlijsting die net zo bewust is als het werk zelf. Sinds het voorjaar van 2026 werken we met Nick aan een reeks lichtboxen, maatkaders en montages voor zijn tentoonstellingen. Dit is het verhaal van die samenwerking.
Wie is Nick Verhaeghe?
Nick Verhaeghe (°1991, Knokke-Heist) is een visueel kunstenaar die werkt op het kruispunt van geheugen, materie en beeld. Hij beschrijft fotografie zelf als een metabolisch systeem in plaats van een manier om de werkelijkheid af te beelden. Zijn beelden vormen zich door oxidatie, chemische reactie en residu. Roest, metaalzouten, versleten ontwikkelaar en organische bijproducten zijn zijn basismateriaal, en hij laat die materialen vaak beslissen vóór hij zelf beslist. Het resultaat is traag en instabiel, of zoals hij het zelf zegt: het beeld is niet vast, maar voorlopig.
Daarnaast geeft hij les over low-tox en circulaire fotografie en werkt hij samen met academische en overheidsinstellingen. Hij studeerde aan LUCA School of Arts (Narafi) in Brussel, deed residenties bij The Museum of Loss and Renewal in Italië en bij Contretype in Brussel, en stelde in 2025 solo tentoon bij onder meer Ingrid Deuss Gallery (Antwerpen), Contretype, Art & Marges Museum en Art Resonance Gallery (Genève).
Twee reeksen springen eruit in wat bij ons op de werkbank lag. Portals of Displacement (2015-2022) is een lichtcatalogus van zichten op een gebroken wereld, waarbij elk beeld met een andere plantaardige ontwikkelaar werd gemaakt. Depth of Stone (2024-2025) begint in de mergelgrotten van Maastricht: Nick ontwikkelde de negatieven met paddenstoelen die hij in diezelfde grotten verzamelde.
Uit de reeks Depth of Stone, ontwikkeld met paddenstoelen uit de mergelgrotten van Maastricht.
De opdracht: licht van achter het beeld
De eerste bestelling, in april 2026, was meteen de meest uitdagende: een lichtbox van 64 bij 94 centimeter voor een groot werk, met een strakke zwarte Authentica-lijst van 25 op 75 millimeter als behuizing en een diffuus plexiglas om het licht gelijkmatig te verspreiden. Een lichtbox is geen kader met een lamp erachter. Het licht moet egaal zijn tot in de hoeken, de lijst moet diep genoeg zijn om de techniek te verbergen en het beeld moet vlak en spanningsvrij blijven, ook als de box uren aan staat. We hebben daarom eerst nagemeten en getest voor er ook maar één lat gezaagd werd.
In dezelfde periode volgde een reeks kleinere lichtboxwerken en een set maatkaders voor de expo die op 11 mei moest hangen. Die deadline was hard. Alles moest in één keer juist zijn.
Lichtbox in zwarte lijst, installatiezicht juni 2026.
Lijsten die zwijgen zodat het werk kan spreken
Nicks werk is monochroom, materieel en vaak heel klein. Dat vraagt om twee totaal verschillende benaderingen, en we hebben ze allebei gebruikt.
Voor de donkere, dichte beelden kozen we een antracietkleurige lijst van 55 millimeter met een passe-partout in black core, afgewerkt met Artglass AR70. Dat ontspiegelde museumglas laat het beeld praktisch zonder reflectie zien, wat essentieel is bij werk met zoveel zwart.
Voor het grote werk van 108 op 108 centimeter gingen we de andere kant uit: een natuurlijke Ramin-houtlijst van 20 op 40 millimeter met een brede passe-partout in Lime White. Het hout blijft warm en rustig, het witte vlak geeft het beeld adem.
Portals of Displacement: natuurhout en black core naast elkaar.
In juni kwam daar een kaslijst in Smoked Oak bij voor een werk van 80 op 78 centimeter, opnieuw met AR70-glas, en een serie van negentien kleine werken die we warm hebben gekleefd op Lime White karton. Precies die kleine formaten, soms amper tien op twaalf centimeter, vragen de meeste aandacht: een beeld van die grootte in een royaal wit vlak werkt alleen als de montage perfect vlak en perfect gecentreerd is. Later volgden nog drie eiken lijsten van 40 op 50 centimeter met hetzelfde ontspiegelde glas.
Kleine werken, warm gekleefd en gecentreerd in een royaal wit vlak.
Nazorg hoort erbij
Een kunstenaar die veel tentoonstelt, heeft werk dat reist. Eind augustus kwamen twee bestaande lichtbakken terug naar het atelier: de opaalplaat moest op maat gezaagd worden, één beeld moest vervangen worden en één opnieuw vastgezet. Dat is geen bijzaak maar een deel van de dienst. Een lichtbox die drie exposities meegaat, moet na elke verhuis opnieuw perfect zijn, en wie het werk ooit ingelijst heeft, kan dat het snelst en het veiligst.
Detail van het rasterwerk in de lichtbox.
Wat wij hieruit leren
Werken met Nick bevestigt waar we in geloven: inlijsten is geen afwerking achteraf maar een deel van het kunstwerk. De keuze tussen black core en Lime White, tussen Authentica zwart en Ramin natuur, tussen gewoon glas en AR70, bepaalt mee hoe een beeld gelezen wordt. Bij werk dat letterlijk uit licht en chemie is ontstaan, is die keuze alleen maar scherper.
Wil je het werk van Nick Verhaeghe zelf zien? Je vindt zijn reeksen en tentoonstellingen op nickverhaeghe.be en op Instagram.
Heb je zelf een werk dat een lichtbox, een maatkader of museumglas verdient? Kom langs in het atelier of maak een afspraak. We meten eerst na. Altijd.